ΔΡΥΜΟΤΟΠΟΣ (ΟΒΑΤΖΙΚ - OVACIK), ΕΝΑΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΜΜΕΝΟΣ ΟΙΚΙΣΜΟΣ, ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ ΤΗΣ ΛΕΚΑΝΗΣ



Ο Δρυμότοπος, ένα πολύ μικρό, ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας, βρίσκεται, όμως, στα όρια της τελευταίας με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, στις δυτικές πλαγιές των βουνών της Λεκάνης, (που αποτελούν, ουσιαστικά, την δυτική απόληξη της οροσειράς της Ροδόπης.

Το χωριό ήταν κτισμένο σε υψόμετρο 970 μέτρων, βορειοδυτικά από την υψηλότερη κορυφή (ύψους 1301 μέτρων) των βουνών που αναφέραμε και τα οποία, κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, ονομάζονταν Τσάλ νταγ. Η περιοχή του Δρυμότοπου χαρακτηρίζεται από τις απότομες βουνοπλαγιές και τα ρέματα, κύρια, όμως, από τα πυκνά δάση οξιάς. Απέχει 37 χλμ. από το Παρανέστι, 50 χλμ. από τη Δράμα και 61 χλμ. από την Καβάλα.

Κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, το μικρό και απόμακρο αυτό χωριό ονομαζόταν Ovacik (΄Οβαδζικ ή Όβαντζικ) και κατοικούνταν από Μουσουλμάνους, αποκλειστικά, κατοίκους, οι οποίοι, στα πλαίσια της ανταλλαγής των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, το έτος 1924 αναχώρησαν για την Τουρκία και σ’ αυτό ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν επτά (7) οικογένειες Ελλήνων προσφύγων ή, συνολικά, 22 άτομα. (Πληροφορίες για όσα προανέφερα έλαβα από την El.wikipedia.com)

Το έτος 1920 το Όβατσικ προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Κουζλού Κιόϊ (σημ. Πλατανιάς Δράμας), ενώ με Διάταγμα της 24-11-1924 (ΦΕΚ Α 294.1924) αποτέλεσε τον έναν από τους οικισμούς που δημιούργησαν τη νέα Κοινότητα Ολά (σημ. Πλατανόβρυση Δράμας), που είχε έδρα τον οικισμό Παλιάμπελα.

Με Διάταγμα της 1-4-1927 (ΦΕΚ Α 76/1927), η Κοινότητα Ολά μετονομάστηκε σε Κοινότητα Πλατανόβρυσης και ο οικισμός Όβατσικ σε Δρυμότοπο.

Το έτος 1928, ο Δρυμότοπος είχε 48 κατοίκους, οι οποίοι το έτος 1940 είχαν γίνει, πλέον, 163, στην απογραφή, όμως, του ελληνικού πληθυσμού, του έτους 1951, στον Δρυμότοπο δεν φαίνεται να είχε απογραφεί κάποιος κάτοικος, όπως τουλάχιστον προκύπτει από τα ««ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΥΣΤΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ», (έκδοση της ΚΕΔΚΕ, έτους 1962).

Ο λόγος της εγκατάλειψης του χωριού ήταν ο εξής: Αμέσως μόλις άρχισε η βουλγαρική κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας (τον Ιούνιο του 1941), στα βουνά της Λεκάνης, όπως και σ’ όλα τα βουνά της πατρίδας μας, άρχισε το μεγαλειώδες έπος της Εθνικής Αντίστασης. Η πυκνή βλάστηση και ή διαμόρφωση του εδάφους γύρω από τον Δρυμότοπο, με τις βαθιές χαράδρες και τα ρέματα, ήταν ιδανικά για την ανάπτυξη ανταρτικών ομάδων, οι οποίες εγκατέστησαν σ’ αυτά τα λημέρια τους. Πράγματι, στα βουνά της Λεκάνης δραστηριοποιήθηκαν, την περίοδο εκείνη, αφενός μεν τα ανταρτικά σώματα του Αντώνη Φωστερίδη (ή Αντόν-τσαούς), αφετέρου δε, από το 1943, οι ανταρτικές ομάδες του ΕΛΑΣ.

Οι ομάδες αυτές, που είχαν διαφορετικούς, ιδεολογικούς προσανατολισμούς μάχονταν, όλες, κατά των Βουλγάρων κατακτητών, δεν άργησαν, όμως, να έλθουν σε σύγκρουση και μεταξύ τους. Πράγματι, το νέο έτος 1944 ξεκίνησε με το αποτρόπαιο γεγονός της εκτέλεσης δεκαέξι ή κατ’ άλλους δεκαεννέα ανταρτών της ομάδας «Ρήγας Φεραίος» του ΕΛΑΣ, στο λημέρι τους, στην τοποθεσία «Δύο Σάια», πολύ κοντά στον Δρυμότοπο, από τους αντάρτες του Αντώνη Φωστερίδη. Πρόκειται για ένα γεγονός που περιγράφεται πανομοιότυπα, από όλες σχεδόν τις υπάρχουσες πηγές και δεν αμφισβητείται. Υπάρχουν, βέβαια, ποικίλες ερμηνείες, αποδίδονται ευθύνες ή προβάλλονται δικαιολογίες, ανάλογα με την προέλευση της πηγής, αλλ΄ αυτά δεν αποτελούν αντικείμενο της παρούσας ανάρτησης, (δείτε, όμως, σχετικά, Τάσου Χατζηαναστασίου: «ο ΕΛΑΣ στην περιοχή της Καβάλας και την Ανατολική Μακεδονία – Θράκη, μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου του 26ου Συντάγματός του»).

Στις αρχές του 1944 έλαβε χώρα η ανασυγκρότηση του 26ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, το οποίο, με διοικητή τον λοχαγό του ελληνικού στρατού, Κωνσταντίνο Κωνσταντάρα, είχε την έδρα του στο λημέρι της ομάδας «Ρήγας Φεραίος», που προανέφερα.

Τη σκληρή, βουλγαρική κατοχή, που σταμάτησε το φθινόπωρο του 1944, διαδέχθηκε, δυστυχώς, ο αιματηρός εμφύλιος πόλεμος, μετά την λήξη και του οποίου, τον Αύγουστο του 1949, τα απομονωμένα χωριά των βουνών της Λεκάνης είχαν μείνει πλέον, ως επί το πλείστον, έρημα από κατοίκους, (σ’ αυτό συντέλεσε και η λαβούσα χώρα μετά το 1950, από το επίσημο, Ελληνικό Κράτος, «αραίωση» των ορεινών πληθυσμών και η ενθάρρυνσή τους - με την παροχή κινήτρων, όπως, λ.χ., της χορήγησης αγρών, στις αποξηρανθείσες, κυρίως κατά την δεκαετία του 1930, εκτάσεις των πεδιάδων του Νέστου και των Φιλίππων, να κατεβούν σε χαμηλότερους τόπους).

Αυτοί ήταν οι σπουδαιότεροι λόγοι, που ο Δρυμότοπος, το έτος 1951 δεν φαίνεται να είχε πια κατοίκους.

Τέλος, σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», ο Δρυμότοπος, μαζί με την Πλατανόβρυση, την Τερψιθέα, τα Παλιάμπελα και τα Χαμοκέρασα, αποτελούν πλέον την τοπική κοινότητα Πλατανόβρυσης, που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου του Δήμου Παρανεστίου , πλην όμως, στον Δρυμότοπο, κατά την απογραφή του έτους 2011, απογράφηκε μόλις ένας (1) κάτοικος!

Έρχομαι τώρα στις φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησής μου, οι οποίες είναι δικές μου, πλην της 18ης, την οποία πήρα από το site: el.wikiloc.com/oreibasia-diadromes και της 20ής, την οποία πήρα από την ιστοσελίδα του Δήμου Παρανεστίου:

Στις πρώτες ένδεκα (1η – 11η) φωτογραφίες, βλέπετε την υπέροχη διαδρομή που οδηγεί, από την θέση «Καραμελίκ» της δημοτικής κοινότητας Λεκάνης, στον Δρυμότοπο,

στις 12η έως 14η φωτογραφίες βλέπετε το δάσος κοντά στο λημέρι – έδρα του 26ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ και

στις υπόλοιπες φωτογραφίες, τον Δρυμότοπο, όπως είναι σήμερα.



OVACIK (TODAY, DRYMOTOPOS), AN ABANDONED SETTLEMENT IN THE HEART OF THE MOUNTAINS OF THE BASIN



Drymotopos, a very small mountain village in Eastern Macedonia, belongs to the Regional Unit of Drama, but is located on the border between the latter and the Regional Unit of Kavala, on the western slopes of the Lekani Mountains (which, essentially, form the western end of the Rhodope mountain range).

The village was built at an altitude of 970 meters, northwest of the highest peak (1301 meters) of the mountains mentioned above, which, during the Ottoman rule, were called Tsal-dag. The area of Drymotopos is characterized by steep mountain slopes and streams, but mainly by dense beech forests. It is 37 km from Paranesti, 50 km from Drama, and 61 km from Kavala.

During the period of Ottoman rule, this small and remote village was called Ovacik and was inhabited exclusively by Muslims, who, as part of the population exchange between Greece and Turkey, left for Turkey in 1924 and seven (7) refugee Greek families, totaling 22 people, came and settled here. (I obtained the above information from El.wikipedia.com)

In 1920, Ovacik was annexed to the then community of Kouzlou-Koy (now Platanias, Drama), while by Decree of 24-11-1924 (Government Gazette A 294.1924), it became one of the settlements that formed the new community of Ola (now Platanovrysi, Drama), which was based in the settlement of Paliambela.

By Decree of 1-4-1927 (Government Gazette A 76/1927), the Community of Ola was renamed Community of Platanovrysi and the settlement of Ovacik was renamed to Drymotopos.

In 1928, Drymotopos had 48 inhabitants, which, by 1940, had grown to 163, according to the census. However, in the 1951 census of the Greek population, no inhabitants appear to have been recorded in Drymotopos, at least according to the "DATA ON THE ESTABLISHMENT AND DEVELOPMENT OF MUNICIPALITIES AND COMMUNITIES" (published by KEDKE, 1962).

The reason for the abandonment of the village was as follows: As soon as the Bulgarian occupation of Eastern Macedonia began (in June 1941), the magnificent epic of the National Resistance began in the mountains of Lekani, as in all the mountains of our homeland. The dense vegetation and terrain around Drymotopos, with its deep ravines and streams, were ideal for the development of guerrilla groups, which settled in these hideouts. Indeed, during that period, the mountains of Lekani were active with the guerrilla forces of Antonis Fosteridis (or Anton-tsaus) on the one hand and the guerrilla groups of ELAS on the other, from 1943 onwards.

These groups, which had different ideological orientations but, both fought against the Bulgarian occupiers, soon came into conflict with each other. Indeed, the new year of 1944 began with the horrific execution of sixteen, or according to some sources nineteen, guerrilla fighters belonging to the ELAS group "Rigas Feraios" at their hideout in "Dyo Saia," very close to Drymotopos, by the rebels of Antonis Fostiridis. This is an event that is described identically by almost all existing sources and is not disputed. There are, of course, various interpretations, attributions of responsibility, or justifications, depending on the origin of the source, but these are not the subject of this post. (see, however, Tassos Hatzianastasiou: "The ELAS in the region of Kavala and Eastern Macedonia-Thrace, through the pages of the diary of its 26th Regiment").

In early 1944, the 26th Regiment of ELAS was reorganized, with Greek Army Captain Konstantinos Konstantaras and was based in the hideout of the "Rigas Feraios" group, I mentioned earlier.

The harsh Bulgarian occupation, which ended in the fall of 1944, was unfortunately followed by a bloody civil war, after which, in August 1949, the isolated villages of the Lekani mountains were mostly deserted (contributing to this was the fact that after 1950, the Greek State officially made the so called "thinning out" of the mountain populations and encouraging them - by providing incentives, such as the granting of farmland in the drained areas of Nestos and Philippi plains, mainly during the 1930s, to move to lower-lying areas).

These were the main reasons why Drymotopos appears to have had no inhabitants in 1951.

Finally, according to the "Kallikrates" Program, Drymotopos, together with Platanovrysi, Terpsithea, Paliambela, and Hamokeras, now form the local community of Platanovrysi, which belongs to the municipal unit of Nikiforos in the Municipality of Paranesti. However, according to the 2011 census, only one (1) resident was recorded in Drymotopos!

I now come to the photos in this post, which are my own, except for the 18th, which I took from the website: el.wikiloc.com/oreibasia-diadromes and the 20th, which I took from the website of the Municipality of Paranesti:

In the first eleven (1st – 11th) photos, you can see the magnificent route that leads from the location of "Karamelik" in the municipal community of Lekani to Drymotopos,

in the 12th to 14th photos, you can see the forest near the headquarters of the 26th Regiment of ELAS and

in the remaining photos, you can see Drymotopos, as it is today.