ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ, ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ, «ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ» ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΣΑΡΑΝΤΑ ΟΚΤΩ (48) ΜΟΝΟ ΚΕΙΜΗΛΙΩΝ, ΑΠΟ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΕΙΜΗΛΙΑ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΟΝΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ, ΠΟΥ ΚΛΑΠΗΚΑΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΤΟΧΗΣ, ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 1917:
Α) ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ, ΩΣ ΑΠΛΟΥ, ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΛΙΤΗ, ΠΡΙΝ ΔΕΚΑΟΚΤΩ (18) ΧΡΟΝΙΑ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΚΕΙΜΗΛΙΩΝ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ
Β) ΣΑΣ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΩ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΛΑΒΑ ΤΟΤΕ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ κ. ΜΙΧΑΛΗ ΛΙΑΠΗ.
Γ) ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕΤΕ, ΚΑΤΟΠΙΝ ΤΟΥΤΟΥ, ΙΔΙΟΙΣ ΟΜΜΑΣΙ, ΟΤΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΛΑΒΑ ΤΟΤΕ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟ ΤΟΝ κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!
Κατά το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας του έτους 2008, (7 έως 10-3-2008), ο Πολιτιστικός Σύλλογος της Ελευθερούπολης πραγματοποίησε εκδρομή στη Σόφια της Βουλγαρίας, στην οποία συμμετείχα. Στη Σόφια, μεταξύ άλλων, επισκεφθήκαμε και το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας και σε κάποιες από τις αίθουσές του είδαμε, εμβρόντητοι, να εκτίθενται, ΣΑΝ Ν’ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ, κάποιοι από τους κλεμμένους θησαυρούς της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης του όρους Παγγαίου, (την βλέπετε στην 1η φωτογραφία που αναρτώ), οι περισσότεροι από τους οποίους φέρουν απλώς την υπόμνηση ότι προέρχονται από κάποιο Μοναστήρι με τ’ όνομα «Κοσίνιτζα» (πρόκειται για παραφθορά του ονόματος της Μονής, που χρησιμοποιήθηκε στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας), χωρίς ν’ αναφέρεται η χώρα από την οποία προέρχονται και, κυρίως, ο τρόπος με τον οποίο βρέθηκαν στα χέρια των Βουλγάρων!
Ταραγμένος σφόδρα, μόλις επέστρεψα στην Ελευθερούπολη συνέταξα και απέστειλα στον τότε Πρωθυπουργό, κ. Κώστα Καραμανλή, την παρακάτω επιστολή μου, (την οποία βλέπετε και στις 2η έως και 4η από τις αναρτώμενες φωτογραφίες), ενώ όμοια επιστολή απέστειλα και στον τότε Νομάρχη Δράμας και συνάδελφό μου δικηγόρο, κ. Κώστα Ευμοιρίδη, (την βλέπετε στις 5η και 6η από τις αναρτώμενες φωτογραφίες).
Η επιστολή που απέστειλα στον κ. Πρωθυπουργό είχε το εξής περιεχόμενο:
«ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗΣ Ελευθερούπολη, 25 Απριλίου 2008
ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΚΥΡΙΟ
ΙΩΑΝΝΗ ΦΟΥΣΤΕΡΗ 2 ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
64100 ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΠΟΛΗ ΜΕΓΑΡΟ ΜΑΞΙΜΟΥ
ΤΗΛ. 25920-23273, 6945-231646, ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ 19
2510-836603 106 74 ΑΘΗΝΑ
E-MAIL: trillon@otenet.gr
Κύριε Πρωθυπουργέ,
είμαι γέννημα – θρέμμα Παγγαιορείτης και εκτός από την ενασχόλησή μου ως δικηγόρου, ασχολούμαι αρκετά με την ιστορία του τόπου μου. (Σας εσωκλείω, μάλιστα κι ένα αντίτυπο ενός ιστορικού έργου που έγραψα σε συνεργασία με την φιλόλογο κ. Ελένη Γαραντούδη κι αφορά την ιστορία και τη μυθολογία του Παγγαίου).
Στα πλαίσια της ενασχόλησής μου με την ιστορία του τόπου μου ασχολήθηκα, φυσικά και με την ιστορία της Ιεράς Μονής Εικοσιφοίνισσας του Παγγαίου, καθώς και με την κλοπή εκατοντάδων χειρογράφων, πολύτιμων αντικειμένων κι εκκλησιαστικών κειμηλίων της, από τους Βούλγαρους κατακτητές της Ανατολικής Μακεδονίας, μια κλοπή η οποία έλαβε χώρα τη Μεγάλη Δευτέρα, 27η Μαρτίου του έτους 1917, από μια ληστρική ομάδα Βουλγάρων, καθοδηγούμενη από τον Βούλγαρο κομιτατζή Πανίτσα και υπό την καθοδήγηση κάποιου Τσέχου, καθηγητή του Πανεπιστημίου της Σόφιας, (ουσιαστικά όμως αρχαιοκαπήλου), ονόματι Valdemar Sihs.
Με το άρθρο 126 της Συνθήκης του Νεϊγύ, η οποία κυρώθηκε από το Ελληνικό Κράτος με το νόμο 2434 της 25 Μαρτ./23 Ιουλ. 1920, «περί κυρώσεως της μεταξύ των συμμάχων και συνησπισμένων Δυνάμεων και της Βουλγαρίας συνθήκης περί ειρήνης της 14/27 Νοεμ. 1919 (συνομολογηθείσης εν Νεϊγύ)», η Βουλγαρία ανέλαβε την υποχρέωση, να φροντίσει για την επιστροφή στην Ελλάδα, Ρουμανία και στο Σερβο-κροατο-σλοβενιακό κράτος, αντίστοιχα, οποιωνδήποτε εγγράφων προελθόντων από αρχεία και οποιωνδήποτε αντικειμένων αρχαιολογικού, καλλιτεχνικού και ιστορικού ενδιαφέροντος, τα οποία πάρθηκαν και απομακρύνθηκαν από περιοχές αυτών των χωρών, στη διάρκεια του πρώτου παγκόσμιου πολέμου. Ανέλαβε, συνεπώς, την υποχρέωση να επιστρέψει στην Ελλάδα και ό,τι είχε κλέψει από την προαναφερθείσα ιστορική Μονή (και όχι μόνο, αλλά και από την Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών κλπ.)
Στα πλαίσια της εφαρμογής του προαναφερθέντος όρου της Διεθνούς Συνθήκης, μετέβη στη Σόφια, το Μάιο του 1923, ο τότε έφορος βυζαντινών αρχαιοτήτων και αργότερα καθηγητής της βυζαντινής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Γεώργιος Σωτηρίου και παρέλαβε μόνο 259 χειρόγραφα, που είχαν αφαιρεθεί από την Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, κανένα όμως από τα χειρόγραφα και τα κειμήλια που είχαν κλαπεί από την Ιερά Μονή της Εικοσιφοίνισσας, τα οποία «εμφανίστηκαν» για πρώτη φορά στο ίδρυμα IVAN DUJCEV της Σόφιας μόλις κατά το έτος 1990.
Το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας τρέχοντος έτους, (7 έως 10-3-2008) ο Πολιτιστικός Σύλλογος της Ελευθερούπολης πραγματοποίησε εκδρομή στη Σόφια της Βουλγαρίας, όπου, μεταξύ άλλων επισκεφθήκαμε και το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας και σε κάποιες από τις αίθουσές του είδαμε, εμβρόντητοι, να εκτίθενται, ΣΑΝ Ν’ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ, κάποιοι από τους κλεμμένους θησαυρούς της Εικοσιφοίνισσας, οι περισσότεροι από τους οποίους φέρουν απλώς την υπόμνηση ότι προέρχονται από κάποιο Μοναστήρι με τ’ όνομα «Κοσίνιτζα» (πρόκειται για παραφθορά του ονόματος της Μονής, που χρησιμοποιήθηκε στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας), χωρίς ν’ αναφέρεται η χώρα από την οποία προέρχονται και, κυρίως, ο τρόπος με τον οποίο βρέθηκαν στα χέρια των Βουλγάρων!
Κύριε Πρωθυπουργέ,
ως έλκων την καταγωγή σας από το Παγγαίου, αντιλαμβάνεστε πόσο άσχημα αισθανθήκαμε όλοι εμείς οι Ελευθερουπολίτες, οι γεννημένοι στη σκιά του Παγγαίου, όταν είδαμε να παρουσιάζονται, σαν ν’ αποτελούν τμήμα της εθνικής ιστορίας των Βουλγάρων, οι κλεμμένοι θησαυροί του αγαπημένου μας Μοναστηριού! Από τους συμπολίτες μου λοιπόν πήρα εγώ την πρωτοβουλία να σας μεταφέρω το αίτημά μας, που είναι, ασφαλώς και αίτημα όλων των απανταχού Παγγαιορειτών και όλων των φιλοπάτριδων Ελλήνων, να ζητήσετε από την κυβέρνηση αυτής της χώρας που φιλοδοξεί να είναι μέλος της πολιτισμένης Ευρώπης, να σεβαστεί επί τέλους, μέσα στο διάβα της ιστορίας, έστω και μια από τις διεθνείς αλλά και τις ηθικές υποχρεώσεις της και να σπεύσει να επιστρέψει στην πατρίδα μας τους θησαυρούς της ιστορικής Ιεράς Μονής της Εικοσιφοίνισσας του Παγγαίου, τους οποίους τόσο αναίσχυντα έκλεψε το 1917 και τόσο υποκριτικά έκρυψε και κατακράτησε για πολλές δεκαετίες, κατά παράβαση κάθε έννοιας δικαίου και ηθικής, που πρέπει να διέπει τις πολιτισμένες χώρες.
Μ ε τ ι μ ή
ΘΟΔΩΡΟΣ Δ. ΛΥΜΠΕΡΑΚΗΣ»
Το Πολιτικό γραφείο του κ. Πρωθυπουργού, με το υπ’ αρ. πρωτ. Κ 4064/5-5-2008 έγγραφό του, (το οποίο βλέπετε στην 7η φωτογραφία), διαβίβασε την επιστολή μου στον τότε Υπουργό Πολιτισμού, κ. Μιχάλη Λιάπη, λόγω αρμοδιότητος.
Ο Υπουργός Πολιτισμού, με το υπ’ αρ. πρωτ. ΕΜΠ.Πρωτ. 316/9-5-2008 έγγραφό του, (το οποίο βλέπετε στην 8η από τις φωτογραφίες που αναρτώ), διαβίβασε, με τη σειρά του, την επιστολή μου στην Διεύθυνση Μουσείων, Εκθέσεων και Εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Υπουργείου του, επίσης λόγω αρμοδιότητος.
Η πιο πάνω Υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού μου απέστειλε, εν συνεχεία, το υπ’ αρ. πρωτ. ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΔΜΕΕΠ/Γ2/Φ41/54570/1138/11-6-2008 έγγραφο, (το οποίο βλέπετε στην 9η, αναρτώμενη φωτογραφία) και το οποίο ανέφερε τα εξής, εξόχως ενδιαφέροντα:
«…Η διεκδίκηση ελληνικών ιερών κειμηλίων από τη γείτονα, αποτελεί θέμα ιδιαίτερης σημασίας, το οποίο έχει επανειλημμένως επισημανθεί από την ελληνική πλευρά και συμπεριλαμβάνεται στην ημερήσια διάταξη των συνομιλιών με τη βουλγαρική πλευρά σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων. Η μεθόδευση τέτοιων θεμάτων και ο χειρισμός των σχετικών διαδικασιών έχουν έως σήμερα αναληφθεί κυρίως από την Α3 Διεύθυνση Χωρών Νοτιοανατολικής Ευρώπης του Υπουργείου Εξωτερικών, σε συνεργασία οπωσδήποτε με το Υπουργείο Πολιτισμού».
Τέλος, το Γραφείο του Υπουργού Πολιτισμού, με το υπ’ αρ. πρωτ. Ε.Μ.Π./316/08.05.08/20-6-2008 έγγραφό του, (το οποίο βλέπετε στην τελευταία από τις αναρτώμενες φωτογραφίες), μ’ ενημέρωσε ότι «αποτελεί πάγια θέση του Υπουργείου Πολιτισμού η διεκδίκηση αντικειμένων της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς που έχουν απομακρυνθεί από τις εστίες τους. Προς το σκοπό αυτό το Υπουργείο Πολιτισμού προβαίνει στις εκάστοτε απαραίτητες κινήσεις. Το θέμα έχει επανειλημμένως επισημανθεί, τόσο σε υπηρεσιακό όσο και πολιτικό επίπεδο από τις ελληνικές αρχές, αποτελεί δε σταθερό θέμα στην ημερήσια διάταξη των συνομιλιών με την βουλγαρική πλευρά, σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων».
