ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΙΣ - ΕΡΗΜΕΣ ΠΙΑ - ΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ ΤΗΣ ΛΕΚΑΝΗΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΚΑΡΑΜΕΛΙΚ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΠΑΛΙΩΝ ΚΤΙΣΜΑΤΩΝ – ΘΕΣΗ ΠΑΛΙΑ ΜΑΝΤΡΙΑ – ΚΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΧΙΟΝΟΒΟΥΝΙ

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΥΜΟΤΟΠΟ (ΟΒΑΤΣΙΚ – OVACIK)



Από την κεντρική πλατεία του χωριού «Λεκάνη», που σήμερα αποτελεί δημοτική κοινότητα του Δήμου Νέστου (και η οποία άλλοτε ήταν μια κωμόπολη που έσφυζε από ζωή, σήμερα όμως μαραζώνει, όπως, άλλωστε, συμβαίνει με ολόκληρη την ελληνική ύπαιθρο), ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος, μήκους περίπου πέντε (5) χιλιομέτρων, οδηγεί στην δασική θέση «Παναγία» (Καραμελίκ).

Η διαδρομή μέχρι το Καραμελίκ είναι πολύ όμορφη, σ΄ όλες τις εποχές, γίνεται, όμως, μαγική την άνοιξη και στις αρχές του θέρους. Κι οι δυο πλευρές της οδού είναι κατάφυτες από πυκνή και υψηλή, δασική βλάστηση και η οδήγηση σ’ αυτήν δεν παρουσιάζει κανένα πρόβλημα, για οποιοδήποτε είδος οχήματος.

Στη θέση «Καραμελίκ» ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος φθάνει στο τέλος του και αμέσως ξανοίγονται τρεις χωματόδρομοι:

Ο πρώτος, σε πολύ καλή κατάσταση, φτιαγμένος μ’ ευρωπαϊκά κονδύλια, όπως μας πληροφορούν ενημερωτικές πινακίδες, με κατεύθυνση νοτιοδυτική, οδηγεί, μετά από λίγα χιλιόμετρα, στο χωριό «Δρυμότοπο», για το οποίο έκανα, πολύ πρόσφατα, την ακόλουθη ανάρτηση:

https://www.facebook.com/theodoros.lymperakis/posts/pfbid0vxoK8XsZk21gEcv8FPAbM4DvqyVd5rXV4MZPGxjBE96xNYRvSP2vHk21LSsgyJ1El

Ο δεύτερος δρόμος, επίσης σε καλή κατάσταση, με δυτική κατεύθυνση, οδηγεί σε παλιά αγροκτήματα, που τα έχει καλύψει η δασική βλάστηση, καθώς και σ’ ένα «ορφανό» μουσουλμανικό νεκροταφείο (και λέω «ορφανό», διότι δεν υπάρχουν εκεί κοντά ερείπια κάποιου μουσουλμανικού οικισμού), πέρα από το οποίο απλώνεται δάσος πυκνό.

Ο τρίτος δρόμος, με βόρεια κατεύθυνση, οδηγεί, μόλις μετά από ένα χιλιόμετρο, σε λιθοσωρούς και ίχνη θεμελιώσεων κάποιου άγνωστου οικισμού, (η θέση λέγεται «παλιά μαντριά»), ο οποίος δεν σημειώνεται και δεν κατονομάζεται ούτε στους τελευταίους οθωμανικούς, ούτε στους μετέπειτα ελληνικούς χάρτες της ευρύτερης περιοχής της Λεκάνης. Τα ίχνη ερειπίων εκτείνονται κυρίως στα δυτικά (αριστερά) του δρόμου, ενώ στα ανατολικά (δεξιά) αυτού υπάρχουν εμφανή ίχνη από εγκαταλειμμένες (πλην μιας) στάνες και παλιά, σαρακατσάνικα καλύβια.

Ο τρίτος δρόμος συνέχιζε την πορεία του κι έφθανε μέχρι την Πλατανιά της Περιφερειακής Ενότητας Δράμα, ήταν, δηλαδή, ένας πολύ σημαντικός, οδικός άξονας, μέχρι τα μέσα του περασμένου αιώνα, αφού συνέδεε τους ορεινούς οικισμούς των βουνών της Λεκάνης με την πόλη της Δράμας, η οποία, στην διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας αποτελούσε την έδρα του ομώνυμου σαντζακιού, ήταν, δηλαδή, πρωτεύουσα μιας μεγάλης περιφερειακής ενότητας, όπως θα λέγαμε σήμερα, στην οποία υπαγόταν και η Καβάλα!

Μετά το μουσουλμανικό χωριό, ο δασικός δρόμος μετατρέπεται σε μονοπάτι, διασχίζει ένα πανέμορφο, πυκνό δάσος, (στο οποίο, ελάχιστα, πλέον, ίχνη από πεζούλες από ξερολιθιά μαρτυρούν ότι, κάποτε, αποτελούσε καλλιεργήσιμη έκταση) και αυτό το τελευταίο «ολοκληρώνει την πορεία του» στους πρόποδες μιας από τις υψηλότερες κορυφές των βουνών της Λεκάνης (ή Τσάλ – νταγ, όπως αυτά λέγονταν κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας), που ονομάζεται «Χιονοβούνι», στους χάρτες τόσο της οθωμανικής, όσο και της ελληνικής περιόδου, στην κορυφή της οποίας και σε ύψος 1.261 μέτρων στέκει αγέρωχο ένα αρχαίο, θρακικό κάστρο, για την περιγραφή του οποίου σας παραπέμπω σε παλαιότερη ανάρτησή μου, όπου θα δείτε και ωραίες φωτογραφίες:

https://www.facebook.com/theodoros.lymperakis/posts/pfbid08mDNYajuWeDcc6QKyyU3pDSSAvCixrHYqsuiSMaP3AnKiHKg9WCJ1DnGH42FZwbJl

Στις φωτογραφίες που αναρτώ σήμερα, βλέπετε:

Στην 1η, τμήμα του «ορφανού» μουσουλμανικού νεκροταφείου.

Στις φωτογραφίες 2η έως και 6η, τον δρόμο Λεκάνης – άγνωστου οικισμού – Πλατανιάς και τις παρακείμενες σ’ αυτόν εκτάσεις.

Στις φωτογραφίες 7η έως και 15η, τα ερείπια του άγνωστου οικισμού, στην θέση «παλιά μαντριά», δυτικά του δρόμου που προανέφερα.

Στις φωτογραφίες 16η έως και 19η, τα ερείπια ενός πολύ μακρόστενου κτίσματος, κατασκευασμένου χωρίς συγκολλητική ουσία, που θα μπορούσε να είναι στάβλος, αποθήκη, αλλά, ενδεχομένως και κάποιο χάνι, αφού βρισκόταν ακριβώς πάνω στον άξονα ενός ιδιαίτερα σημαντικού δρόμου!

Στις φωτογραφίες 21η έως και 23η, τη συνέχιση του δασικού δρόμου προς το Χιονοβούνι, μέσα από ένα όμορφο δάσος. (Απ’ αυτές, στις 21η έως και 23η φαίνεται το Χιονοβούνι, στο βάθος).

Στην 24η φωτογραφία, ίχνη από παλιές πεζούλες καλλιεργειών.

Στις φωτογραφίες 25η έως 29η, το δάσος πριν το Χιονοβούνι.

Στις φωτογραφίες 30ή έως 32η, ανοιχτές εκτάσεις στους πρόποδες του Χιονοβουνίου.

Στις φωτογραφίες 33η και 34η, την θέα προς την κοιλάδα του ποταμού Νέστου, όπως φαίνεται από τους πρόποδες του Χιονοβουνίου.

Στην τελευταία (35η) φωτογραφία, την πρώτη εικόνα του υπέροχου κάστρου, την οποία αντικρίζει όποιος φθάνει στην κορυφή του Χιονοβουνίου (1.261 μέτρα)!